Hâkka sûresinin Türkçe okunuşu

Mekke'de nâzil olan bu sûre, 52 (elliiki) âyettir. Adını, ilk âyetindeki el-hâkka kelimesinden almıştır. Hâkkaya değişik manalar verilmiştir. Hak kökünden geldiği için, hepsinde hak ve hakikat manası vardır. Daha çok kıyamet manası verilmektedir.

Ayet 1: El hâkkatu.

Ayet 2: Mâl hâkkatu.

Ayet 3: Ve mâ edrâke mâl hâkkatu.

Ayet 4: Kezzebet semûdu ve âdun bil kâriati.

Ayet 5: Fe emmâ semûdu fe uhlikû bit tâgıyeti.

Ayet 6: Ve emmâ âdun fe uhlikû bi rîhın sarsarin âtîyetin.

Ayet 7: Sahharahâ aleyhim seb’a leyâlin ve semâniyete eyyâmin husûmen fe terâl kavme fîhâ sar’â ke ennehum a’câzu nahlin hâviyetin.

Ayet 8: Fe hel terâ lehum min bâkıyetin.

Ayet 9: Ve câe fir’avnu ve men kablehu vel mu’tefikâtu bil hâtıeti.

Ayet 10: Fe asav resûle rabbihim fe ehazehum ahzeten râbiyeten.

Ayet 11: İnnâ lemmâ tagâl mâu hamelnâkum fîl câriyeti.

Ayet 12: Li nec’alehâ lekum tezkiraten ve teıyehâ uzunun vâıyetun.

Ayet 13: Fe izâ nufiha fîs sûri nefhatun vâhıdetun,

Ayet 14: Ve humiletil ardu vel cibâlu fe dukketâ dekketen vâhıdeten,

Ayet 15: Fe yevme izin vakaatil vâkıatu.

Ayet 16: Venşakkatis semâu fe hiye yevme izin vâhiyetun.

Ayet 17: Vel meleku alâ ercâihâ, ve yahmilu arşe rabbike fevkahum yevme izin semâniyetun.

Ayet 18: Yevme izin tu’radûne lâ tahfâ minkum hâfiyetun.

Ayet 19: Fe emmâ men ûtiye kitâbehu bi yemînihî fe yekûlu hâumukraû kitâbiyeh.

Ayet 20: İnnî zanentu ennî mulâkın hısâbiyeh.

Ayet 21: Fe huve fî îşetin râdıyetin.

Ayet 22: Fî cennetin âliyetin.

Ayet 23: Kutûfuhâ dâniyetun.

Ayet 24: Kulû veşrabû henîen bimâ esleftum fîl eyyâmil hâliyeti.

Ayet 25: Ve emmâ men ûtiye kitâbehu bi şimâlihî fe yekûlu yâ leytenî lem ûte kitâbiyeh.

Ayet 26: Ve lem edri mâ hısâbiyeh.

Ayet 27: Yâ leytehâ kânetil kâdiyete.

Ayet 28: Mâ agnâ annî mâliyeh.

Ayet 29: Heleke annî sultâniyeh.

Ayet 30: Huzûhu fe gullûhu.

Ayet 31: Summel cahîme sallûhu.

Ayet 32: Summe fî silsiletin zer’uhâ seb’ûne zirâan feslukûhu.

Ayet 33: İnnehu kâne lâ yu’minu billâhil azîm(azîmi).

Ayet 34: Ve lâ yahuddu alâ taâmil miskîn(miskîni).

Ayet 35: Fe leyse lehul yevme hâhunâ hamîm(hamîmun).

Ayet 36: Ve lâ taâmun illâ min gıslîn(gıslînin).

Ayet 37: Lâ ye’kuluhu illâl hâtiûn(hâtiûne).

Ayet 38: Fe lâ, uksımu bima tubsırûn(tubsırûne).

Ayet 39: Ve mâ lâ tubsırûn(tubsırûne).

Ayet 40: İnnehu le kavlu resûlun kerîmin.

Ayet 41: Ve mâ huve bi kavli şâirin, kalîlin mâ tu’minûn(tu’minûne).

Ayet 42: Ve lâ bi kavli kâhinin, kalîlen mâ tezekkerûn(tezekkerûne).

Ayet 43: Tenzîlun min rabbil âlemîn(âlemîne).

Ayet 44: Ve lev tekavvele aleynâ ba’dal ekâvîl(ekâvîli),

Ayet 45: Le ehaznâ minhu bil yemîn(yemîni).

Ayet 46: Summe le kata’nâ minhul vetîn(vetîne).

Ayet 47: Fe mâ minkum min ehadin anhu hâcizîn(hâcizîne).

Ayet 48: Ve innehu le tezkiratun lil muttakîn(muttakîne).

Ayet 49: Ve innâ le na’lemu enne minkum mukezzibîn(mukezzibîne).

Ayet 50: Ve innehu le hasratun alâl kâfirîn(kâfirîne).

Ayet 51: Ve innehu le hakk'ul yakîn(yakîni).

Ayet 52: Fe sebbıh bismi rabbikel azîm(azîmi).