SÛRELER ▼

Tâhâ sûresinin Türkçe okunuşu

135 (yüzotuzbeş) âyet olup Mekke'de nâzil olmuştur. Sûre, ismini, başındaki Tâ-Hâ harflerinden almıştır. Hz. Ömer'in bu sûre vesilesiyle müslüman oluşu, İslâm tarihinin önemli bir hatıra sayfasıdır. Olay, kısaca şöyledir: İslâm'ın yaman bir düşmanı olan Hattâb oğlu Ömer, Resûlullah'ı öldürme vazifesini üstlenmiş ve bu iş için yola çıkmıştı. Ancak, yolda kız kardeşi Fatıma ile eniştesi Saîd'in müslüman olduğunu öğrenince, önce onların işini bitirmeye karar verdi. Tâ-Hâ sûresini okumakta olan karı-koca, Ömer'in geldiğini görünce Kur'an sayfalarını sakladılarsa da, Ömer onları duymuştu. Okuduklarını görmek istediğini söyledi. İnkâr etmeleri üzerine Saîd'e saldırdı. Kendisine mâni olmak isteyen Fatıma'yı tokatladı. Yüzlerinden kanlar akan Fatıma, cesarete gelerek müslüman olduklarını açıkça söyledi. Kardeşinin haline acıyan Ömer, bu sefer yumuşak bir sesle okuduklarını tekrar istedi. Tâ-Hâ sûresinin yazılı bulunduğu sayfaları okuyunca, Kur'an'ın mucizeli tesirinden nasibini alarak Resûlullah'ın huzuruna gitti ve müslüman oldu.

Ayet 1: Tâ, hâ.
Ayet 2: Mâ enzelnâ aleykel kur’âne li teşkâ.
Ayet 3: İllâ tezkiraten li men yahşâ.
Ayet 4: Tenzîlen mimmen halakal arda ves semâvâtil ulâ.
Ayet 5: Er rahmânu alâl arşistevâ.
Ayet 6: Lehu mâ fis semâvâti ve mâ fîl ardı ve mâ beynehumâ ve mâ tahtes serâ.
Ayet 7: Ve in techer bil kavli fe innehu ya’lemus sirre ve ahfâ.
Ayet 8: Allâhu lâ ilâhe illâ huve, lehul esmâul husnâ.
Ayet 9: Ve hel etâke hadîsu mûsâ.
Ayet 10: İz raâ nâren fe kâle li ehlihimkusû innî ânestu nâren leallî âtîkum minhâ bi kabesin ev ecidu alân nâri hudâ(huden).
Ayet 11: Fe lemmâ etâhâ nûdiye yâ mûsâ.
Ayet 12: İnnî ene rabbuke fehla’ na’leyke, inneke bil vâdil mukaddesi tuvâ(tuven).
Ayet 13: Ve enahtertuke festemi’ li mâ yûhâ.
Ayet 14: İnnenî enallâhu lâ ilâhe illâ ene fa’budnî ve ekımis salâte li zikrî.
Ayet 15: İnnes sâate âtiyetun ekâdu uhfîhâ li tuczâ kullu nefsin bimâ tes’â.
Ayet 16: Fe lâ yasuddenneke anhâ men lâ yu’minu bihâ vettebea hevâhu fe terdâ.
Ayet 17: Ve mâ tilke bi yemînike yâ mûsâ.
Ayet 18: Kâle hiye asâye, etevekkeu aleyhâ ve ehuşşu bihâ alâ ganemî ve liye fîhâ meâribu uhrâ.
Ayet 19: Kâle elkıhâ yâ mûsâ.
Ayet 20: Fe elkâhâ fe izâ hiye hayyetun tes’â.
Ayet 21: Kâle huzhâ ve lâ tehaf se nuîduhâ sîretehâl ûlâ.
Ayet 22: Vadmum yedeke ilâ cenâhıke tahruc beydâe min gayri sûin âyeten uhrâ.
Ayet 23: Li nuriyeke min âyâtinâl kubrâ.
Ayet 24: İzheb ilâ fir’avne innehu tagâ.
Ayet 25: Kâle rabbişrah lî sadrî.
Ayet 26: Ve yessir lî emrî.
Ayet 27: Vahlul ukdeten min lisânî.
Ayet 28: Yefkahû kavlî.
Ayet 29: Vec’al lî vezîren min ehlî.
Ayet 30: Hârûne ahî.
Ayet 31: Uşdud bihî ezrî.
Ayet 32: Ve eşrikhu fî emrî.
Ayet 33: Key nusebbihake kesîrâ(kesîren).
Ayet 34: Ve nezkureke kesîrâ(kesîren).
Ayet 35: İnneke kunte binâ basîrâ(basîren).
Ayet 36: Kâle kad ûtîte su’leke yâ mûsâ.
Ayet 37: Ve lekad menennâ aleyke merraten uhrâ.
Ayet 38: İz evhaynâ ilâ ummike mâ yûhâ.
Ayet 39: Enıkzifîhi fît tâbûti fakzifîhi fîl yemmi felyulkıhil yemmu bis sâhıli ye’huzhu aduvvun lî ve aduvvun lehu, ve elkaytu aleyke mehabbeten minnî ve li tusnea alâ aynî.
Ayet 40: İz temşî uhtuke fe tekûlu hel edullukum alâ men yekfuluhu, fe raca’nâke ilâ ummike key takarra aynuhâ ve lâ tahzene, ve katelte nefsen fe necceynâke minel gammi ve fetennâke futûnen, fe lebiste sinîne fî ehli medyene summe ci’te alâ kaderin yâ mûsâ.
Ayet 41: Vastana’tuke li nefsî.
Ayet 42: İzheb ente ve ehûke bi âyâtî ve lâ teniyâ fî zikrî.
Ayet 43: İzhebâ ilâ fir’avne innehu tagâ.
Ayet 44: Fe kûlâ lehu kavlen leyyinen leallehu yetezekkeru ev yahşâ.
Ayet 45: Kâlâ rabbenâ innenâ nehâfu en yefruta aleynâ ev en yatgâ.
Ayet 46: Kâle lâ tehâfâ innenî meakumâ esmau ve erâ.
Ayet 47: Fe’tiyâhu fe kûlâ innâ resûlâ rabbike fe ersil meanâ benî isrâîle ve lâ tuazzibhum, kad ci’nâke bi âyetin min rabbike, ves selâmu alâ menittebeal hudâ.
Ayet 48: İnnâ kad ûhıye ileynâ ennel azâbe alâ men kezzebe ve tevellâ.
Ayet 49: Kâle fe men rabbikumâ yâ mûsâ.
Ayet 50: Kâle rabbunâllezî a’tâ kulle şey’in halkahu summe hedâ.